معلم و شاگرد

                                                        گفتی از چشمم آهسته دزدید 

چشم غمگین پر آب خود را 
 پا ‌ پی پا نهاد و نهان کرد 
پارگی های جوراب خود را 
بر رُخَش از عرق شبنم افتاد 
چهرهٔ زرد او زردتر شد 
 گوهری زیر مژگان درخشید 
دفتر از قطره یی اشک تر شد 
اشک نه ، آن غرور شکسته 
بی صدا ، گشته بیرون ز روزن 
پیش من یک به یک فاش می کرد 
 آن چه دختر نمی گفت با من 
 چند گویی کتاب تو چون شد ؟
 بگذر از من که من نان ندارم 
 حاصل از گفتن درد من چیست 
دسترس چون به درمان ندارم ؟
خواستم تا به گوشش رسانم 
 نالهٔ خود که : ای وای بر من 
وای بر من ، چه نامهربانم 
 شرمگینم ببخشای بر من 
نی تو تنها ز دردی روانسوز 
 روی رخسار خود گرد داری
 اوستادی به غم خو گرفته 
همچو خود صاحب درد داری
 خواستم بوسمش چهر و گویم 
ما دو زاییدهٔ رنج و دردیم 
 هر دو بر شاخهٔ زندگانی
برگ پژمرده از باد سردیم 
لیک دانستم آنجا که هستم 
 جای تعلیم و تدریس پندست 
 عجز و شوریدگی از معلم 
 در بر کودکان ناپسندست 
بر جگر سخت دندان فشردم
در گلو ناله ها را شکستم 
 دیده می سوخت از گرمی ی اشک 
لیک بر اشک وی راه بستم 
با همه درد و آشفتگی باز 
 چهره ام خشک و بی اعتنا بود 
 سوختم از غم و کس ندانست 
 در درونم چه محشر به پا بود. 

/ 0 نظر / 40 بازدید